Pomiary

Miernik zniekształceń nieliniowych

Zasada działania miernika zniekształceń nieliniowych wynika bezpośrednio z definicji tych zniekształceń. Pomiar przebiega dwustopniowo. Najpierw mierzy się wartość skuteczną całego przebiegu sinusoidalnego odkształconego, a następnie, po wyeliminowaniu składowej podstawowej, wartość skuteczną pozostałych   składowych.  Poziom zniekształceń nieliniowych jest wyrażany stosunkiem wyniku pomiaru drugiego do pierwszego. W celu wyeliminowania prążka podstawowego stosuje się układy filtrów środkowozaporowych, np. mostków Wiena. Skuteczna eliminacja zniekształceń składowej podstawowej wymaga dostrojenia mostka do właściwej częstotliwości drogą współbieżnej regulacji wartości obu pojemności lub obu rezystancji decydujących o częstotliwości rezonansowej oraz zrównoważenia mostka — poprzez regulację jednego z rezystorów gałęzi aperiodycznej.
Pomiar współczynnika zniekształceń przebiega w praktyce następująco:
-  za pomocą skokowego dzielnika wejściowego i płynnej regulacji wzmocnienia (kalibracja) ustawia się wskazania miernika na maksimum (oznaczone na podziałce),
-  po przełączeniu rodzaju pracy w pozycję Pomiar za pomocą regulatora częstotliwości oraz regulatora zrównoważenia należy osiągnąć minimum wskazań miernika, zmieniając jednocześnie położenie przełącznika poziomu zniekształceń. Osiągnięta, minimalna wartość wskazań jest odczytywana jako poziom zniekształceń nieliniowych. Przedstawiona metoda pomiaru dotyczy miernika bez automatyki.
Jest ona dość pracochłonna. Nowsze konstrukcje mierników zniekształceń zapewniają automatyczne zrównoważenie mostka, łączenie z jego dostrojeniem do sygnału, a niekiedy i automatyczną kalibracją. Z użytkowego punktu widzenia istotnymi dla miernika zniekształceń są: impedancja wejściowa, minimalne napięcie wejściowe, zapewniające prawidłowy pomiar, oraz minimalny zakres mierzonych zniekształceń.

   

Miliwoltomierz w.cz.

Miliwoltomierze w.cz. służą do pomiaru napięć w stopniach w.cz. i p.cz. odbiorników. Ze względu na niewielkie wartości napięć jest wymagane, aby umożliwiały one pomiar sygnałów od pojedynczych mikrowoltów do ok. 1 V. Rozróżniamy dwa podstawowe typy miliwoltomierzy w.cz.: selektywne i szerokopasmowe. Miernik selektywny pozwala na pomiar napięcia w wąskim, na ogół regulowanym paśmie częstotliwości. Używa się go wówczas, gdy mamy do czynienia z bogatym widmem częstotliwości, np. na wyjściu mieszacza. Miernik selektywny ma, poza przełącznikiem zakresów pomiaru napięcia, także zespół organów manipulacyjnych związanych z dostrajaniem do częstotliwości mierzonego sygnału. Są to: przełącznik zakresów częstotliwości, pokrętło płynnego dostrojenia i przełącznik szerokości pasma pomiarowego. Ponadto mierniki tego typu zawierają na ogół detektory modulacji sygnału, co pozwala na słuchową kontrolę pracy. W zasadzie są wykonywane dwa typy miliwoltomierzy (a raczej mikrowoltomierzy) w.cz.: do 30 MHz i powyżej 30 MHz do pomiarów w torach AM i FM. Niekiedy mierniki te są wyposażone we wskaźniki głębokości modulacji lub dewiacji. Z punktu widzenia użytkowego, poza czułością i częstotliwością pracy, niezwykle istotny jest sposób pomiaru. Na ogół przyrządy tego typu są wyposażone w sondę pomiarową, którą umieszcza się bezpośrednio w punkcie pomiarowym. Ma to na celu uniknięcie wpływu połączeń na wynik pomiaru. Sondy wykonywane są w dwóch odmianach: o dużej impedancji oraz 50 omów lub 75 omów. Sonda o dużej impedancji, o niewielkiej pojemności wejściowej, rzędu 2 do 5 pF, może być przyłączona bezpośrednio do obwodów rezonansowych, szczególnie na torach AM. Miliwoltomierze szerokopasmowe nie różnią się w zasadzie, poza — oczywiście — szerokością pasma od miliwoltomierzy m.cz. W celu uniknięcia błędów pomiaru spowodowanych przyłączeniem regułą jest stosowanie sond pomiarowych.